Title

Click here to edit subtitle

 

Οι τεχνικές Βυζαντινής οπλομαχίας και μονομαχίας μελετούνται, δοκιμάζονται  και  διδάσκονται, εδώ στην Ελλάδα στη χώρα που ανακαλυφθήκαν, που με αυτό το τρόπο η πολεμική τέχνη των Βυζαντινών ανασταίνεται από τη λήθη των αιώνων.













Τοιχογραφία του αγιογράφου και μέλους της σχολής κ. Δημήτρη Σκουρτέλη

 Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζαντινή αυτοκρατορία) στη χιλιόχρονη πορεία της ανά τους αιώνες, είχε αναπτύξει μια ανώτερη εκπαίδευση στα όπλα. Αυτό προήλθε απορροφώντας τεχνικές οπλομαχίας από τους λαούς που έρχονταν αντιμέτωπη αλλά και από λαούς που συμμαχούσε (Κουμανοί, Σέρβοι, Ρώσοι κτλ) ή την υπηρετούσαν ως μισθοφόροι(Γότθοι, Βίκινγκς, Γερμανοί κτλ). Ωστόσο η Βυζαντινή οπλομαχία είχε ως ρίζα της τις Ελληνό – Ρωμαϊκές τακτικές, που με τη χρήση αυτών, αλλά και προσθέτοντας κι άλλες από τους στρατούς που συναντούσε επιβίωσε τόσους αιώνες.

Τα επιθετικά όπλα των Βυζαντινών ήταν το ξίφος, ο πέλεκυς που σε αυτό το είδος περιλαμβάνονταν το ρόπαλο και η σιδερένια ράβδος και το δόρυ. Ενώ ως εκηβόλα όπλα είχαν το τόξο τη βαλλιστρίδα και τη σφενδόνη.


Εξέχουσα θέση στον επιθετικό εξοπλισμό των Βυζαντινών πολεμιστών ήταν το ξίφος και το ραβδί.


‘Σκοπός τη τακτική δια των ενδεχομένων επιβουλών και πράξεων κινήσαι τους πολεμίους.’


Απο τα Τακτικά του αυτοκράτορος Λέοντος  στ’ του σοφού.

Free sparing στη Βυζαντινή οπλομαχία









Πολεμιστής με παραμοίριο και μικρή ασπίδα. Από το χρονικό του Σκυλίτζη.